Zwolnienie z wpisu sądowego od skargi w postępowaniu przed WSA

Wniosek o zwolnienie z wpisu sądowego od skargi

Gdy składasz skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, musisz z reguły zapłacić od niej wpis. W przeciwnym razie nie zostanie rozpoznana. A razem z nią np. wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Gdy nie jesteś w stanie uiścić wpisu, możesz ubiegać się o prawo pomocy. Może ono mieć zakres całkowity albo częściowy. Całkowity zakres prawa pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, np. radcy prawnego. Częściowe prawo pomocy może obejmować m.in. zwolnienie z wpisu sądowego od skargi. Ten wpis dotyczy właśnie kwestii, jak uzyskać zwolnienie z wpisu sądowego od skargi.

Przyznanie osobie fizycznej zwolnienia z wpisu następuje, gdy nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W tym celu musi złożyć wniosek na formularzu PPF. Formularz jest dostępny w sądach administracyjnych i w Internecie (www.nsa.gov.pl). Wniosek można dołączyć do skargi albo złożyć go później – po otrzymaniu wezwania do zapłaty wpisu. Skarżący może ubiegać się o zwolnienie z wpisu sądowego od skargi w całości albo w części, np. od połowy wpisu albo ponad 100 złotych).

Skarżący ma udowodnić, że jego sytuacja wyklucza zapłatę wpisu. Sam wniosek może być w tej mierze niewystarczający. W szczególności, by ocenić rzeczywisty stan majątkowy i możliwości płatnicze oraz stan rodzinny. Dane we wniosku mogą także budzić wątpliwości. Wtedy sąd wezwie do złożenia dodatkowego oświadczenia. Skarżący może mieć też obowiązek przedłożenia dokumentów źródłowych. Te dokumenty będą dotyczyć stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.

Przyznanie prawa pomocy jest wyjątkiem od reguły. Każdy ma bowiem ponosić koszty sądowe. Dlatego skarżący powinien możliwie szeroko opisać swoją sytuację i od razu dołączyć potrzebne dokumenty (np. deklaracje podatkowe, rachunki, wydruki z konta, zajęcia egzekucyjne). Współpraca z sądem (referendarzem sądowym) jest ważna. Brak współpracy często prowadzi do odmowy przyznania prawa pomocy. Sąd wskazuje w takich przypadkach, że w interesie skarżącego jest przedstawienie informacji i dokumentów w celu uzyskania prawa pomocy. Poza tym informacje muszą być zgodne z prawdą, podobnie jak dokumenty. Podanie nieprawdy grozi odpowiedzialnością karną za złożenie fałszywego oświadczenia. Sąd może także wtedy cofnąć przyznane prawa pomocy.

Rozstrzygnięcia sądowe

Postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy kończy się postanowieniem albo zarządzeniem. Sąd albo referendarz sądowy może przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia z wpisu od skargi. Może także odmówić przyznania prawa pomocy. Wreszcie – może przyznać prawo pomocy, ale w mniejszym zakresie, np. ponad kwotę 100 złotych. Wtedy skarżący będzie mógł musiał zapłacić jedynie 100 złotych. Wyjątkiem jest odmowa przyznania prawa pomocy z powodu oczywistej bezzasadności skargi, o czym orzeka wyłącznie sąd. Jeżeli zaś wniosek nie został złożony na formularzu albo posiada nieuzupełnione braki, pozostawiany jest bez rozpatrzenia.

Skarżący ma prawo wnieść sprzeciw, jeśli orzekał referendarz sądowy. Składa go wtedy do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Sąd ten ostatecznie orzeka, czy przyznać prawo pomocy. Gdy zaś to sąd orzekał w pierwszej instancji, skarżący może wnieść zażalenie do NSA.

Podsumowując: musisz złożyć wniosek na formularzu PPF. Starannie go wypełnij. Dołącz od razu dokumenty pokazujące twoją sytuację materialną. Nie będziesz wtedy wzywany do ich złożenia, a wniosek zostanie szybciej rozpoznany. Informacje i dokumenty muszą być aktualne i zgodne z prawdą. Pamiętaj o terminach. Powodzenia.